"Als je straks...", zei ik tegen Vera. "Dan ga ik terug naar Bretagne, naar ons strand". "Moet je doen, rituelen zijn goed.", antwoorde ze. Veel woorden hadden we niet nodig om elkaar te begrijpen. Daarna hebben we samen gehuild en elkaar vast gehouden.
En nu ben ik hier, een nacht weg, een stadje verderop van Lannion, waar we een groot gedeelte van één van onze mooiste, misschien wel de mooiste vakantie uit ons leven genoten. Huwelijksreis, 2013.
Het zijn nu al de kleine details hier; kijk ze hebben net als in Friesland hun eigen taal, met dubbele naamborden. Hun eigen cola, best wel lekker. Weet je nog, die crêpe met een hamburger er op?
Morgen, een paar nachten in hetzelfde appartementencomplex waar we toen verbleven. Wellicht geven ze mij nu weer dezelfde kamer. Nr 8, met dat balkonnetje, op de hoek. Met die twee bedden die niet aansloten. Bakkertje op de hoek waar ik elke ochtend verse croissants haalde.
Ik laat het over mij heen komen, de herinneringen, het gevoel. "Weet je nog, schat?"
Geen opmerkingen:
Een reactie posten